“Zoals ieder kind heeft Maud gewoon veel liefde nodig”
Nieuws

De pedagogisch medewerkers van Smallsteps Broekies en Fun4kids in Malden kregen een Pluim voor de bijzondere manier waarop ze jarenlang voor Maud zorgden. Die erkenning maakt Marissa, Tessa, Mariëlle en Janneke natuurlijk wel trots. Ze praten er graag over. Maar blijven bescheiden. Tussen de regels door blijkt al snel waarom het team deze Pluim dik verdient.

smallsteps-kinderopvang-pluim

Mariëlle: “Maud is er één van een drieling. En haar ouders wilden graag dat ze met de rest meeging. Dus hebben we haar laten groeien in wat ze kon.” Janneke: “Ik heb haar niet behandeld als een kind met het Syndroom van Down, maar gewoon als Maud.”

Vertel eens over Maud …
Mariëlle lacht: “Ja, Maud is gewoon Maud. Ze is een heel grappig meisje.” Tessa: “En ondeugend!” Janneke: “Er zijn natuurlijk wel vaker kinderen die wat extra aandacht nodig hebben. Dat hoort bij ons werk.” Marissa: “Nou, soms moest ik wel even nadenken hoor. Over hoe je haar iets duidelijk maakt. Meer non-verbaal.” Mariëlle: “Ik had best gebarentaal willen leren!” Tessa: “Het is altijd leuk om weer nieuwe dingen te leren. Zodat we echt alle kinderen kunnen opvangen.” Mariëlle: “Je moet het wel durven, want het is toch anders. Maar voor mij een hele waardevolle ervaring.”

Janneke: “Kinderen hebben het altijd door als er iets anders is. Maar ze accepteren het ook gewoon. Het is goed voor ze om te zien dat het ook anders kan. Daar leren ze van.” Mariëlle: “Ik denk dat ze zagen dat wij ook positief waren en ons voorbeeld gevolgd hebben.” Marissa: “Op de bso deden de kinderen altijd zo enthousiast als ik met Maud aankwam. Dat vond ze super.”

Marissa: “We moesten haar wel extra goed in de gaten houden. Soms was ze heel snel. Ze ging er niet vandoor hoor, maar zat dan ineens ergens in een hoekje te spelen.” Mariëlle: “Ze hoorde ook niet zo goed. Dat was soms lastig uitleggen.” Tessa: “Ach, zoals ieder kind had ze gewoon veel liefde nodig.” Janneke: “We hebben haar altijd in haar waarde gelaten. Verder hebben we heel veel gepraat. Met de ouders. Met de gezinscoach. Dat hoorde er ook bij. Misschien hebben we vooral ook veel meegedacht.”

En toen was daar die Pluim!
Janneke: “Ja, Marjolein [locatiemanager] zei ‘Ik heb iets voor jullie en het is heel leuk!’ Nou, ik kreeg tranen in mijn ogen. Mariëlle ook hoor, haha. Ik vond het allemaal vanzelfsprekend wat we deden. Wat bijzonder is, is dat het zo gewaardeerd wordt. En dat de ouders dat zo laten blijken.” Marissa: “Ja, wij hebben in principe gewoon ons werk gedaan. Met alle liefde.” Tessa: “En aandacht.”

Wat maakt jullie nu zo’n goed team?
Tessa: “We overleggen veel. Bedenken samen thema’s en activiteiten.” Mariëlle: “We sparren ook met elkaar en volgen dezelfde richtlijnen.” Tessa: “Ja, ik heb veel geleerd van mijn oudere en meer ervaren collega’s. Dat is heel fijn.” Janneke: “Ik denk dat het ook belangrijk is om open te staan voor nieuwe dingen. Dat je niet betweterig bent – omdat je het al zo lang doet – maar gewoon vraagt waarom.” Mariëlle: “We vullen elkaar aan. En durven elkaar ook aan te spreken als er iets is.” Tessa: “Daar worden we allemaal sterker van. We groeien. Net als de kinderen.”

Wat is een Pluim?
De Passend Onderwijs Pluim wordt uitgereikt door ouders van een kind met het Down-syndroom die blij zijn met de kans die hun kind krijgt om te leren en te groeien bij reguliere scholen, verenigingen, kinderopvang et cetera. Aan organisaties en mensen die mogelijkheden zien en scheppen. Meer info